niedziela, 16 sierpnia 2015

BLW- czyli strach się bać!!

Długo zanim zaczęłyśmy rozszerzać dietę usłyszałam magiczne trzy litery w tym temacie- "BLW" (Bobas Lubi Wybór)...
Zwykła babska ciekawość popchnęła mnie w kierunku wujka Google. Poczytałam odrobinkę, zapoznałam się troszkę z doświadczeniami innych mam.

Oto pierwsze co przyszło mi do głowy:

- Przecież dziecko mi się zadławi przy pierwszym większym kawałku!
- Jedzenie rękoma?! BLEEE
- Czy te dzieci nauczą sie kiedyś jeść sztućcami?
- To mieszanie w głowie, najpierw jedzą na stoliku- zwykle bez talerza, rozwalają, brudzą... i jak później nauczyć je jeść kulturalnie przy stole?
- Marnowanie jedzenia i nic więcej.

Poczytałam więcej... zapoznałam się z przepisami i ze zdaniem bliskich mi mam forumkowych...

Oto co pomyślałam kiedy przyszedł czas rozszerzania diety: 


-dlaczego mam bronić mojemu dziecku nauki radzenia sobie z kawałkami jedzenia? Prędzej czy później i tak będę musiała się z tym zmierzyć.
-dlaczego nie pozwalać jej zapoznać się z jedzeniem tak jak dzieci potrafią najlepiej- poprzez dotyk
-dlaczego nie pozwolić jej rozwijać się w swoim tempie, nie musi od razu jeść łyżeczką. Przy podawaniu "papek" też rodzic trzyma łyżeczkę a nie dziecko. Skąd wiem że sama nie nauczy się tego szybciej niż bym jej pozwoliła karmiąc ją?
-dlaczego UCZYĆ jeść kulturalnie? Przecież BLW polega na jedzeniu WSPÓLNYCH posiłków, a jak nam wiadomo dzieci biorą z nas przykład- wystarczy pokazać kulturę swoim zachowaniem przy stole
-dlaczego jedzenie ma się marnować? Są różne ceraty kupione za grosze, wystarczy żeby były czyste i podłożone pod krzesełko do karmienia

Minęło nam już kilka tygodni stosowania BLW
Co myślę teraz:

- Okazało się, że moja córka pięknie radzi sobie z każdym kawałkiem. Nie raz włos się jeżył na głowie, ale wystarczy pozwolić dziecku spróbować i nie wpadać w panikę (przy okazji na bieżąco przypominam sobie pierwszą pomoc w razie "W") Swoją drogą łatwiej zadławić się małym kawałkiem niż dużym ;)
- Moje dziecko poznaje konsystencję rękoma, potrafi bez problemu trafić do buzi, Poprzez BLW Hania rozwija zmysły
- Moja córka ma 10 miesięcy, jakimś cudem wie po co są sztućce i potrafi jeść łyżeczką! My nie jemy rękoma, a ona nas obserwuję, niczego jej nie uczyłam.
-Za każdym razem poznaje jedzenie, odłamuję kawałki, jeśli jest za duży wypluwa i odgryza mniejszy. Ma kontrolę!
- Może sama wybierać, na co najpierw ma chęć. Nie dostaje wszystkiego zmiksowanego "w jeden smak".

Nawet bałagan przy jedzeniu coraz mniejszy :D Zdecydowana większość trafia do brzuszka.
Wspomnę jeszcze o tym że przepisy są zdrowe i pyszne. Bez kilogramów soli i cukru, a mimo to znajdziemy tam same pychotki!
To że nie skreśliłam "BLW" było jedną z moich najlepszych decyzji, żałuję że przy Sebie nie miałam pojęcia o tej metodzie. Jeśli się wahacie (tak jak ja się wahałam) dajcie sobie i swojemu dziecku szansę... może i wy się przekonacie.

Ten wpis to nasze doświadczenia, nie wiem czy wszyscy mają takie same. Każde dziecko jest inne! JA uważam że to genialna metoda poznawania smaków, kolorów, konsystencji. Do niczego dziecka nie zmuszamy- to ono decyduję ile chcę zjeść i co chce zjeść. Musimy tylko zaufać, nie wciskać na siłę... 










niedziela, 9 sierpnia 2015

Przygotowania

Mimo że wakacje "wczoraj" się zaczęły to już zaraz się kończą!!!
Mamy jedynie plecak do szkoły jak na razie.  Co prawda z pełnym wyposażeniem,  ale bez książek...  A to najważniejsze jak by nie patrzeć.
Jutro wybiorę się po spis i czas zacząć działać.
Plecaczek wybraliśmy już dawno, poleciła go znajoma- z Rossmana firmy Endo.  Jest na tyle duży ze zmieszczą się ćwiczenia i na tyle lekki żeby nie obciążać zbytnio plecków.

Do urodzin Bastka zostało ledwie kilka dni. Trzeba jutro jechać zapytać o prezent. Chciałabym żeby dojechał w dzień urodzin z rana,  ale to zależy od transportu nie ode mnie.  Ciekawe czy się ucieszy mój pięciolatek...
Teraz zabieram się za piniate, żeby jakaś rozrywka była, bo wielkiej imprezy nie będzie niestety

Upały osłabiają okropnie...  nie ma chęci na nic.  Dziś byliśmy nad morzem chwilę pomoczyć kopytka troszkę,  a jutro ściągamy szwy mam nadzieję.  Wszyscy mamy ich już dosyć,  I z chęcią pożegnamy je na zawsze

Stworzyłam krótką listę spraw na nadchodzący tydzień  (super sprawa):
* spis książek
* prezent
* tort
* piniata
* skompletować wyprawkę do szkoły

wtorek, 28 lipca 2015

Gdy cierpi dziecko...

... matka chciałaby zabrać jego ból na siebie. Dziś tak właśnie czułam-
Kiedy babcia wpadła ze Starszaczkiem na rękach do pokoju, kiedy usłyszałam jak krzyczy z bólu, zobaczyłam dziurę w jego kolanie... nie mogłam przestać myśleć o niczym innym, niż o tym żeby zdjąć z niego ból

Jako matka na prawdę często czuję się bezsilna w chwilach kiedy w grę wchodzi ból, czy choróbsko, czyli w chwilach kiedy najbardziej chciałabym mieć jakieś magiczne moce

Jadąc do szpitala, chciałam szybko oddać go w ręce kogoś kto zrobi to czego ja nie mogę- sprawi że przestanie go tak bardzo boleć, że się uspokoi. Jakże byłam zawiedziona że przekraczając próg szpitalnych drzwi jego ból nie zniknął w zaczarowany sposób. Dopiero tam przeżyliśmy piekło.
Znieczulenie, igła... szycie... przecież on nawet włosów nie da obciąć bo mówi że go to boli!!!
Musiałam trzymać go ja i 3 lekarki. W poniedziałek zdjęcie szwów- kolejny horror!

No i zalecenie- niech jak najmniej chodzi bo to szwy na kolanie! JAK?! Jak mam wyperswadować w pięciolatku chęć latania?

No dobra, czasami jakieś gry na podłodze, klocki, robienie coś z tektury itp... ale utrzymać go do zdjęcia szwów... będzie ciężko :(


Macie jakieś pomysły na zabawy "siedzące"??? 


poniedziałek, 20 lipca 2015

Puk, puk... matki nie ma...





Tłumaczę się jak uczniak ;) 
Matka ostatnio jest bardzo zajęta pracami domowymi, mam o wiele za mało czasu dla swoich własnych dzieci :( 
Niech to wszystko się już skończy, ten chaos wokół okrutnie mnie rozstraja.
Dziś nie wytrzymałam- zostawiłam cały ten syf który został po układaniu paneli i po prostu wzięłam dzieci na długi spacer.
Ulżyło mi troszkę, aczkolwiek syfu nie ubyło przez to że poprawił mi się lekko humor.
Odkryłam, że moje dzieci wiedzą kiedy potrzebuję chwili full concentation  i wtedy stają się bardzo zaborcze. Mało brakowało a kładłabym panele z Hanią na plecach i Sebą przyczepionym do nogi... Oznajmiam więc, że Babcia to najlepsza inwestycja hihi 
Hania bardzo intensywnie wstaje, raczkuję, skacze i "głupczy". Całe kolanka ma w siniakach :( Nie wiem jak pomóc jej tego uniknąć... 
Teraz wykorzystałam chwilę odpoczynku żeby coś naskrobać, i wracam do sprzątania.









wtorek, 14 lipca 2015

Rozpusta i lenistwo...

  

... oj przede wszystkim rozpusta!! Mnóstwo nowych potraw wypróbowałam razem z Hanią, zainspirowana różnymi przepisami i pomysłami koleżanek z for.
Przykładowo niedawno Sebuś zajadał się przepysznym lodem śmietanowo- malinowym :-) Mówię wam niebo w gębie!! Przygotowanie bardzo proste i nie potrzeba żadnych ciężkich do zdobycia produktów {maliny, śmietana 30, lub jogurt, cukier, wiórki kokosowe)




















Była też "Oszukana zapiekanka" składająca się z kaszy jaglanej, kalafiora, mozzarelli i sosu (jogurt naturalny, zioła do smaku, mus pomidorowy). Wczoraj grzeszyliśmy ciastkami owsianymi z banana, bakalii, migdałów, płatków owsianych i amarantusa... Omlecior ze szpinaku i płatków górskich również został pochłonięty. Moja mała Buła ze wszystkim pięknie sobie radzi i wszystko jej smakuję! No mówię wam, same pyszności!! A zadek coraz więcej miejsca zajmuję!! Ojjjj zła matka....


Wracając do ostatniego spotkania z koleżanką z forum i jej cudnym synkiem Olim, wstawię obiecane zdjęcia. Dzięki takim ludziom jak mama Olisia zaczynam wierzyć w człowieczeństwo. Nie mogę doczekać się kolejnej wizyty :-D 





piątek, 10 lipca 2015

Misz-masz

Synu wrócił dziś  z dwudniowych wakacji do domku, gdzie czekała na niego już kolejka elektryczna wybrana jakiś czas temu na Aliexpresie, próbował się nią w spokoju pobawić ALEEEEEE
                                            Hanna zaczyna bardzo szybko się przemieszczać i... zabierać mu zabawki, szczególnie interesują ją te, którymi jej brat akurat się bawi. Dorwie go już wszędzie! Seba zaś nie należy do cierpliwych pod tym względem, widać że go to ewidentnie drażni. Ciężko znaleźć dla niego miejsce żeby mógł się pobawić bez ingerencji młodszej siostry. Strasznie szkoda że nie ma gdzie się przed nią schować czasami :-( Widać, że stara się z nią dzielić ale w pewnym momencie zaczyna być rozdrażniony. Jak wezmę ją na ręce to się wyrywa że chcę na podłogę. 
Młodziak poszedł spać wyjątkowo bez czytania, bardzo mu zależało żeby obejrzeć "Krudowie"... no cóż, raz nie zawsze. Po za tym sama lubię tą bajkę ;) 




Zawitał też kurier, który przywiózł nagrodę wygraną w konkursie "KATARKA". Okazał się nią miś "Culto", dość nietypowy jest to miś- dziecko może stworzyć z niego swojego własnego, unikatowego przyjaciela! Samo może domalować mu oczy, buziaka, pazurki... Może się też z nim kąpać, bo w środku ma tylko styropianowe kuleczki a zamiast futerka (jak to zwykle u przytulanek bywa) jest powleczony szybkoschnącą tkaniną.
TUTAJ link do sklepu z tymi właśnie misiakami







Tak sobie piszę i patrzę na mój nie dawno otrzymany od syna podarek i zastanawiam się czego jeszcze nauczą mnie moje dzieci. Przede mną stoi jakiś rodzaj chwastów... w wazonie oczywiście... W życiu bym nie pomyślała że będę kiedyś "udawać" pełen zachwyt po otrzymaniu garści zieleniny wyrwanej z korzeniami przez te małe rączki.
Choć to i tak nie jest najdziwniejszym prezentem, kiedyś wszedł do domu z dumą niosąc w ręku... zdechłą jaszczurkę...
A jakie wy otrzymaliście najbardziej zaskakujące/zabawne/przerażające prezenciki od swoich pociech??



środa, 8 lipca 2015

Idź z głową w chmurze...

Dziś bardzo egoistycznie, o matce i matczynych marzeniach.
Oczywiście na pierwszym miejscu jest szczęście moich poczwarek, to tak oczywiste że chyba nie trzeba o tym pisać :-D
Ostatnio zauważyłam w swoim życiu wiele pozytywnych zmian, spotyka mnie mnóstwo  miłych niespodzianek... Ciekawe czy wykończył się mój limit pechowy, czy to tylko tymczasowe, a może moja zmiana nastawienia?
Matka wolała by to szczęście zatrzymać na stałe, w naszej klitce znajdzie się tyle miejsca :-D

Zamarzyło mi się zostać posiadaczką nosidełka- mija kilka dni i mam mei tai (muszę opisać naszą przygodę w końcu)
Upatrzyłam sobie dość drogi komplet dla Hani, jeszcze niedawno było by to daleko po za moim zasięgiem, teraz zaś- już czekam na przesyłkę z nim
Wygrywam konkursy- niesamowite!
Zdobywam nowe umiejętności, o których wcześniej myślałam- za trudne.

Postanowiłam przypomnieć sobie o czym jeszcze marzyłam zanim o tych swoich marzeniach zapomniałam i z tych WIELKICH marzeń są dwa główne i niezmienne- własny domek dla nas (koniecznie na wsi), i wycieczka do Australii! Po za tym oczywiście niemały zarobek- bez tego ciężko ze spełnianiem innych marzeń, swoich i dzieci ;-) Nie ma co się oszukiwać, że pieniądze szczęścia nie dają
Z mniejszych: aktualnie marzy mi się jakaś dobra, i śliczna chusta tkana o jaśniejszych kolorach i tatuaż, który jest stałym marzeniem od 5 lat

Nie wolno nam rezygnować z marzeń, bez względu na to jak beznadziejna bywa sytuacja. Nie raz to właśnie one pomagają nam iść na przód... by dążyć do ich spełniania, nie zawsze naszych. Czasami chcemy spełnić marzenia bliskich, a kiedy to się udaję sprawia taką samą przyjemność jakby to było nasze własne... myślę że w pewnym sensie tak się właśnie staje.

Jakie są wasze marzenia? Wierzycie że spełniają się same, czy trzeba im pomóc? 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^