Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wychowawcze wzloty i upadki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wychowawcze wzloty i upadki. Pokaż wszystkie posty

sobota, 4 lipca 2015

Uff jak gorąco...

 ...Puff, jak gorąco!!
Ostatnio, mój syn upatrzył sobie kilka ulubionych wierszy, między nimi znalazła się "Lokomotywa".
Zauważyłam, że o wiele bardziej lubi słuchać wierszy niż opowiadań, czy krótkich książeczek.



Byliśmy kilka dni temu razem w bibliotece, to była pierwsza jego wizyta w tym miejscu.
Przed wejściem przypomnieliśmy sobie kilka krótkich zasad:

*Książki lubią ciszę
*Między półkami jest mało miejsca- za mało by biegać
*Książki lubią mieszkać na swoim miejscu, nie lubią być nie odkładane tam gdzie były
*To fajne miejsce by móc poszeptać, zamiast mówić głośno
*Mama pomaga wybrać książkę dla Seby, po czym Seba czeka w kąciku zabaw (wspaniały pomysł z takimi miejscami dla dzieci) aż powiem że jestem gotowa by iść

Mój syn był wręcz wzorowy!! No mógł by dawać przykład :-D Nawet przy wyjściu został pochwalony przez Panie Bibliotekarki. Wyszedł bardzo dumny no i matka of course też... no bo jakże mogło by być inaczej

Prócz "Lokomotywy" często czytany jest też wiersz "Dwa wiatry", "Abecadło", "Zosia Samosia", "O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci", "Warzywa"...
Lubi słuchać też innych, ale o te sam prosi,. Coraz częściej też przynosi książki w dzień żeby mu coś przeczytać :-D
Uważam to za ogromny sukces biorąc pod uwagę to, że o wiele za późno zaczęliśmy czytać.
A co wasze dzieci najbardziej lubią czytać/ słuchać?

Dziś nawet chciał powtarzać za mną i jak tak dalej pójdzie to "Dwa wiatry" będzie znał na pamięć...





Niestety upałów ciąg dalszy... Hani to bardzo nie na rękę i mi też nie, jedynie Seba jakby rozpływał się w radości na samą myśl o tym skwarze. Ciężko utrzymać go w domu choćby te 3 godziny największego upału.
Matka poczuła natchnienie żeby umyć auto i Seba oczywiście MUSIAŁ pomagać- mój pomocnik mały- tak więc wszyscy byliśmy mokrzy od stóp do głów. Wynikła z tego mycia całkiem fajna zabawa, przy okazji się ochłodziliśmy... polecam ;-) Przyjemne z pożytecznym  




wtorek, 16 czerwca 2015

By było nam lepiej- pierwsze spostrzeżenia...

Ufff... wizyta u pediatry zaliczona, Seba otrzymał leków, że do każdego posiłku dziennie będzie "coś"- byle by obyło się bez antybiotyku. Prosimy o kciuki!!
Niestety Hanoczka zaciąga katarek i pokasłuję, gdzie ta magia która przenika z mleka i uodparnia dziecko karmione piersią??
Magioooo przybywaj- we need you!!!!

Dziś kilka razy byłam u kresu wytrzymałości jeśli chodzi o nasze zmiany wychowawcze, ale myślę że zniosłam to dzielnie :-)
Chyba Seba postanowił sobie wrzucić mnie na głęboką wodę, bo po prostu... nie jest dobrze.
Nie dziwię mu się, do przedszkola nie chodzi, 24/24h z matką na jednym pokoju, każdy by świrował :-P 
Nawet matka...
Gdyby to jeszcze pogoda była, to jakiś spacerek by się zorganizowało, ale nie bo po co słońce ma świecić... bo my tak chcemy?! 


Poszukałam sobie kilka podstawowych zasad dla ułatwienia komunikacji z synem na początek (zainspirowana blogiem  TUTAJ ), które mogą się u nas sprawdzić. Myślę że każda mama powinna zrobić taką listę, bo do każdego dziecka musimy podejść indywidualnie- jednym coś przypasuję u innych nie przejdzie.

Tak więc:
* WDECH-WYDECH
Podstawa- nie działać natychmiast... jeśli czujesz że za chwilkę wybuchniesz to wyjdź, lub usuń delikatnie "powód" owej erupcji. Po kilku głębokich wdechach sytuacja już nie wygląda tak strasznie jak by się wydawało przed chwilą
-Seba dziś został tak ekspresowo i niezauważalnie zaprowadzony (bez krzyków i awantur, nie w formie kary) do pokoju że nawet nie zauważył jak to się stało, kiedy wrócił było już ok

*HOKUS-POKUS 
Kiedy sytuacja wymyka się spod kontroli a temat "zakazany" jest już na tyle poruszony że aż pulsuję, warto w sprytny sposób... go zmienić... na jakikolwiek inny- byle by mniej stresujący. Nie oznacza to że do tematu nie wracamy, owszem warto porozmawiać ale jak już obie strony są w pełni spokojne. Nie wiem jak się to sprawdza u starszych dzieci ale Bastka łatwo czymś innym zagadać
-Mamoooo ale ja chcęęęę!! (np coś czego akurat nie ma)
-Seba ty wiesz jakie fajne auto można zrobić z jabłka...
...chwila ciszy...
-EEE z jabłka??
- No z jabłka, chodź to ci pokaże ;-) 


*JAK PŁACHTA NA BYKA
Są takie słowa które doprowadzają do natychmiastowego protestu, wystarczy poobserwować dziecko i na pewno prędko da się to zauważyć. U nas, przede wszystkim, takimi słowami są -"NIE WOLNO"... i "USPOKÓJ SIĘ", kiedy słyszy coś takiego automatycznie włącza mu się agresor!
Uczę się zastępować je innymi np 
-Nie chcę żebyś "coś tam" robił.
 -Potrzebuję chwili ciszy.
Brzmi to za pewne zbyt prosto, ale działa!! Wystarczy się skupić, pomyśleć i pokombinować, oczywiście ważne jest też jakim tonem mówimy do dziecka.

*ZŁOŚĆ PIĘKNOŚCI SZKODZI...
... być może to prawda- nie wiem :- P Ale wiem że mimo wszystko sie złościmy, ja się często złoszczę. Dlaczego moje dziecko musi być wiecznie uśmiechnięte? Też ma prawo się złościć!
Często mówiłam "Przestań", "Uspokój się" jak tylko zaczynał mruczeć z wściekłością... dziś wiem, że to głupie. 
Skoro coś go złości aż zaciska piąstki, trzeba mu pomóc tą złość wyładować.
Dziś pierwszy raz udało nam się o tym porozmawiać, bo zwykle każdą próbę Seba kończył słowem (jakże często używanym przez matkę) "PRZESTAŃ!" 
Rozważaliśmy zatem jak możemy wyładować złość.. co zrobić żeby minęła.
Znaleźliśmy kilka rozwiązań, jednym z nich było uderzanie w dużą poduszkę "rogala"   (bardzo to bawiło Hanie, więc Seba również szybko zaczął się śmiać)

*I CO TERAZ?!
Ups, zdarzyło sie!- Pomalowane łóżko flamastrami, rozlana woda, zwalone ciuchy... Jeszcze niedawno... tak, nakrzyczała bym...
Ale nie teraz
Nie dalej jak przedwczoraj Sebastian pomazał flamastrami swoje łóżko i stół- dałam mu gąbkę z płynem- umył, wytarł na sucho, wziął kartki i zaczął po nich malować!! 
Fantastyczne co nie?! A o ile mniej nerwów!!

Jeszcze mnóstwo pracy przed nami i na pewno w trakcie wyjdą kolejne spostrzeżenia, na pewno będę je notować żeby w każdej chwili móc zerknąć, a być może komuś się przydadzą  :-D



niedziela, 14 czerwca 2015

"Chcesz zmieniać Świat...

... zacznij od siebie"
Mądre słowa! Dotyczą prawie wszystkich zmian

Chcesz zmienić zachowanie swojego dziecka? Również zacznij od siebie- przekonasz się że to jest najtrudniejsze zadanie, reszta pójdzie już o wiele prościej.
Jeszcze trudniej zaś, jest te zmiany utrzymać...
Wspominałam jakiś czas temu o poradniku z serii pisanej przez Adele Faber i Elaine Mazlish  "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" (Tutaj ten wpis)
Dobrze jest ten poradnik nie tylko przeczytać, ale mieć w swojej biblioteczce żeby sięgnąć do niego kiedy tylko poczujemy potrzebę.
Nam udało się jakiś czas utrzymać w "ryzach" podręcznika... jakiś czas...
Później przestało się udawać...
Mimo to zauważyłam wtedy ogromną zmianę w moim i syna zachowaniu.
Jego wcale nie musiałam pouczać, wystarczyło że ja zaczęłam się zmieniać a on sam za mną podążał.
Moim największym problemem jest brak konsekwencji, często nie kończę spraw które zaczęłam, tym razem chcę zacząć od zmiany właśnie tego.
Bez konsekwencji nie osiągniemy zmian... nie na stałe!
W podręczniku tym mamy super przykłady z codziennego życia rodziców i ich dzieci- tych mniejszych, oraz tych większych.
Zawiera on porady jak zachęcić dziecko do współpracy, jak nauczyć dzieci nazywać oraz radzić sobie z emocjami, jak NIE karać ale pokazywać konsekwencję, jak uwolnić dzieci od przypisanych im ról...
Pozwala zrozumieć pewne sprawy poprzez ćwiczenia, czy możliwość postawienia się na miejscu dziecka.
Polecam serdecznie poczytać blog http://www.jakmowic.org.pl

Ciężko jest zacząć,znaleźć w sobie tyle sił i cierpliwości by wytrwać choćby kilka dni, nie wiem po jakim czasie można "przywyknąć" do tego trybu wychowania, ale wierzę że na prawdę jest warto zaczynać znów i znów od nowa żeby osiągnąć cel.



Zaczynamy po raz kolejny... co z tego będzie- okaże się, jeśli znów się nie uda to będziemy próbować raz jeszcze




poniedziałek, 4 maja 2015

Alarm emocjonalny...

Co oznacza słowo DZIECKO dla mnie?

Dla mnie słowo dziecko to śmiech i smutek... radość i łzy... miłość i złość... często też strach, duma, bezsilność... można by tak wymieniać w nieskończoność

Z tym słowem łączy się wiele mieszanych emocji. Niektórych z tych emocji nie znałam zanim zostałam matką.

Dzieci uczą nas...
Uczą nas śmiać się z rzeczy które wcześniej by nas nie bawiły
Uczą nas zwalniać w sytuacjach w których wcześniej przyśpieszaliśmy
Uczą nas że strach potrafi łączyć się z radością w zaskakująco szybki sposób
Uczą nas cierpliwości nawet w krytycznej sytuacji
Uczą nas co jest najważniejsze mimo że wcześniej liczyło się coś zupełnie innego
Uczą nas poznawać swoje słabości i jak z nimi walczyć
Sprawiają  też że często czujemy się bez sił 
Tracimy wiarę w siebie
Uważamy się za gorszych ALE...
To dla nich staramy się odzyskać siły
To dziecko sprawia że chcemy wierzyć w siebie na przekór wszystkiemu!
To one-dzieci- nadają sens naszemu życiu i powodują że chcemy być najlepsi

Nauczyłam się, że serce potrafi rosnąć do spektakularnych rozmiarów! Martwiłam się gdy zaszłam w ciąże tym że będę musiała podzielić swoją miłość do Starszaka na pół, ale okazało się że nie musiałam- po prostu urosło mi serducho i stworzyło nowe miejsce!

Wprowadzają w nasze życie mnóstwo chaosu ale czym że byłby świat bez niego?!

Z czym WAM kojarzy się słowo "dziecko"?


wtorek, 28 kwietnia 2015

Wierszyki, bajeczki, baśnie...

Kiedy Sebastian się urodził i pierwszy raz postanowiłam mu poczytać wydało mi się to głupie- przecież i tak nic nie rozumie.
Kiedy Sebastian miał kilka miesięcy postanowiłam spróbować po raz kolejny, ale interesowało go tylko lizanie książki.
Kiedy Sebastian miał rok spróbowaliśmy ponownie, jednak miał chęć tylko wyrywać kartki
Kiedy Sebastian poszedł do przedszkola słowo "bajka" kojarzyło mu się już tylko z komputerem 

Dziś wiem że popełniłam ogromny błąd, jak brałam książkę i zaczynałam czytać, zamykał mi ją i prosił o PRAWDZIWĄ bajkę

Później zaszłam w ciążę- zaczęłam czytać już do brzuszka. Nie zmuszałam syna żeby siadał obok mnie i słuchał. Co wieczór jednak coraz bardziej nastawiał ucha, siadał coraz bliżej i stopniowo odsuwał inne zajęcia przysłuchując się :-D 

Jaka matka była dumna kiedy pierwszy raz usiadł na kolanach (zasłaniając mi pół książki) i po prostu słuchał!! Kolejnego dnia zadawał tez pytania!! Następnego prosił o jeszcze jedną bajkę- czytaną!

Dziś czytanie jest naszym wieczornym rytuałem- czasami nawet w dzień Bastek przyniesie książkę żeby poczytać. Hania ma już piękne ilustrowane książeczki dla najmłodszych i wyraźnie relaksuję się kiedy czytamy- choć też jest teraz na etapie lizania ;-)

Drogie mamusie czytajcie swoim pociechom już od maleńkości- nawet jeśli nie wydają się tym zainteresowane. To są WASZE chwilę... Nie straćcie ich!

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

100 pytań do...

Matczyne oczyska cieszyły się dziś cudnymi widokami :-) Ze względu na to że starszaczek wstał dziś w zniewalającym nastroju to reszta naszej mini rodzinki również miała prawo mieć dobry dzień (nie wiedzieć czemu jedno jest z drugim powiązane ;-) )
Tak więc zaraz po powrocie z przedszkola zajmował się z wielkim uczuciem swoją siostrzyczką. Okrywał ją kołdrą mimo że nie było takiej potrzeby. Kazał położyć u siebie na łóżku i pilnował żeby nie złapała żadnego z rozsypanych klocków- nie dlatego że nie chciał się podzielić tylko „żebyś się Haniu nie zakrztusiła „
Zastanawia mnie więc jak długo to może potrwać? Co zrobić żeby ich więź się rozwijała mimo różnicy wieku? Czy da się zauważyć kiedy matka powinna interweniować unikając rozpadu tej cieniutkiej (jak na razie) więzi?
Przecież kiedy Hania będzie miała cztery latka Seba będzie już ośmiolatkiem!! Jak mogą mieć wspólne zainteresowania?! Jak sprawić by nie zaczęli „żreć się” jak przysłowiowy pies z kotem? Czy w ogóle da się tego uniknąć? Niedługo Hanka będzie zabierać bratu zabawki, a on z tych nie lubiących się dzielić... Czy powinnam ich uczyć że wszystkie zabawki są wspólne czy właśnie lepiej nie?

Ma ktoś może jakieś pomysły?
(Hania jeszcze nie siedzi, akurat udało jej się podnieść jak robiłam zdjęcie- Seba był tym wyczynem zachwycony!  :D)




czwartek, 23 kwietnia 2015

Mamo, pozwól mi pomóc

Kiedy matczyne oczy zaczęły otwierać się na nowe możliwości, wszystko samo zaczyna się układać. Nasuwają się kolejne pomysły, by stworzyć nowy plan- pomalutku, bez pośpiechu, a jeśli będzie taka potrzeba to wrócimy do początku bez żalu.Wczoraj myślałam od czego powinnam zacząć, przecież nie mogę zmieniać wszystkiego na raz- dzisiejszy dzień podsunął mi odpowiedź- kiedy matka czuję się lepiej, staję się lepszą matką... 
Jakież to proste!! Dlaczego mój mózg wcześniej o tym nie napomknął durnej mamuśce?!

Tak więc najpierw chcę (nie muszę!!) pokochać samą siebie, nauczyć się siebie szanować i nazywać swoje uczucia- nie podsuwać wszystkiego pod jedną kategorię!
Tak więc pod wpływem "naprodukowania" dużej ilości cierpliwości pozwoliłam dziś sobie na "ogon", czyli na towarzyszenie Sebie przy wszystkich czynnościach przy których chciał mi towarzyszyć...  jejku on zawsze był takim moim małym pomocnikiem?? Nie... dlaczego mu na to nie pozwalałam? Przecież to takie kochane dziecko- jestem dumna że mam takiego synka!!
Pomagał we wszystkim- sam- bo po prostu chciał!
Smarował kanapki, mieszał twarożek z rzodkiewką na kolację, zaniósł go do pokoju. Nawet płukać  Hankowe pieluszki musiał pomóc hihi - i świetnie sobie radził. Nigdy mu na to wszystko nie pozwalałam bo bałam się że nabrudzi, wywali, zrobi sobie krzywdę i po za tym wszystko jest robione wooooolllllnnniiieeej, jednak po co się spieszyć? :-D 
A jaką radość i dumę widać na tej małej buzi!! 
CHCĘ TO WIDZIEĆ CODZIENNIE!! 

Mieliśmy oczywiście kryzysową sytuacje, wzięłam go ze sobą jadąc do znajomej na chwilkę bo chciałam spędzić z nim troszkę czasu. Miałam niezłą aferę i bunt- "Bo ja chciałem tam zostać i się pobawić!" 
Jeszcze nie dawno wydarła bym się na niego że był niegrzeczny i więcej ze mną nie pojedzie, ale nie dziś. 
Powiedziałam że rozumiem że jest zawiedziony i czy jest coś co może poprawić mu humor. Na początku nie było mowy o jakimkolwiek kompromisie ale w połowie drogi zdecydował się na loda i to znacznie rozpromieniło naburmuszoną minkę. Za co matka była okropnie wdzięczna bo wybuch "zła" był pod samą powierzchnią ;-) 
Wiem że lód na poprawę humoru po fochu to nie najlepsza strategia, ale mimo wszystko uważam tą sytuacje za nasz mały sukces- kolejny!

sobota, 18 kwietnia 2015

Jaki ja jestem ci wdzięczny...

Dziś matka pierwszy raz przyjrzała się zmianom w słownictwie swojego pierworodnego...
A skąd miały by się te zmiany wziąć? No cóż już staram się to streścić:
Jakiś czas temu do tych zmian natchnął mnie filmik, który wysłała mi koleżanka. Filmik przedstawiał jej córeczki malujące jajka na Wielkanoc... Pełen zachwyt z mojej strony- Jak one do siebie pięknie mówią... Jakie one uprzejme... Jak pięknie się dzielą... Jak jedna drugą chwali!!! 
Ochów i Achów nie było końca.

-Jak ty to zrobiłaś? 
- No zaczęłam się stosować do tej książki którą mi pożyczyłaś...

Czyli wystarczy inaczej odzywać się do dziecka, chwalić je i używać takich słów które samemu nie raz chciało by się usłyszeć, żeby zmienić jego "odzywki"??
Przecież sama ten poradnik czytałam i owszem było tam coś o tym... spróbujemy.

Ledwie kilka dni później (czyli dziś) Sebastian z rana dostał nowy bidon, upatrzył go sobie już jakiś czas temu. Przywiozłam, dałam i co usłyszałam: "Mamo jaki on jest wspaniały! Jaki ja jestem ci wdzięczny! " zaczęłam go słuchać i moje niedowierzanie pogłębiało się 
-"Haniu jaki ty masz piękny ten kocyk"
-" Haniu nawet nie wiesz jak ja się cieszę że mama kupiła mi ten kubek"
-" Mamo jest mi tak smutno, jak mnie przytulisz na pewno będzie mi lepiej bo ty mnie zawsze pocieszasz"
Jejku jeszcze kilka dni temu mój syn nie był taki uczuciowy !!! Ależ owszem- BYŁ, tylko matka wcześniej nie pokazała mu jak o tym powiedzieć ani jak to okazać... 



Wychowawcze wzloty i upadki

Często się słyszy i często się powiada:
- jaki ty niegrzeczny jesteś dziś!
-jak ty się zachowujesz!
-nie mów tak, to brzydko!
-nie krzycz!
-nie pyskuj
-skąd on zna takie zachowanie?!
Hmmm... skąd? Ostatnio matka usłyszała- "Mamo zrób mi kanapkę z ketchupem I TO JUŻ!" ....  że jak!? że co?! Jak on może tak matce rozkazywać.... ale, ale... czy to nie brzmi znajomo, dość bardzo znajomo w sumie. Nie dalej jak kilka godzin wcześniej po kilku prośbach o pozbieranie klocków  powiedziałam dokładnie to samo! Nieee to nie możliwe ;-) Ależ właśnie możliwe i to bardzo możliwe
W pewnym znanym za pewne poradniku wychowawczym (posiadam ich kilka) przeczytałam bardzo trafione zdanie- "Byłam idealną matką, dopóki nie miałam dzieci (...)" 
Pamiętam jak dziś kiedy obserwując dzieci mojego ośmiorga rodzeństwa, widziałam wszystko co robią źle! Wszystko! Jak oni mogli tego nie widzieć?! No cóż... Ja widzę co robię źle- jestem tego w pełni świadoma! ALE to nic nie zmienia, pewnie oni też to widzą.
Moje dziecko jest fantastyczne, urodziło się z tak zwaną "czystą kartą" zapełnia ją powielając matczyne zachowania, a te zachowania dość często są nieczyste  
W tym momencie wrócić chcę do poradnika o którym wspomniałam wyżej "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły " ( Autorzy: Elaine Mazlish, Adele Faber) Jak już pisałam, poradników mam dość sporo, ale ten jako jedyny dotarł do mojego serducha. Uświadomiłam sobie że to ja muszę się zmienić, nie mój syn. On się dostosuje pięknie,  sprawdzone! Potwierdzam! Chyba z miesiąc udało mi się przestrzegać zasad z tego poradnika... zanim pękłam jak bańka mydlana... i co? Moje dziecko jeszcze bardziej się pogubiło
Teraz mam dwoje dzieci, jeśli nie zmienię się będę miała na głowie jeszcze raz tyle histerii, krzyków i bałaganu (wiem że większość jest nieunikniona ale wiem też że może być lepiej) 
Dostałam nową szansę, witam ją z otwartymi ramionami... Nie tylko dla mnie, ale przede wszystkim by moje dzieci wyrosły na uczciwych i wspaniałych ludzi
Każdy krok na przód jak i upadek w dół postaram się opisać, zamieszczę też wskazówki prosto z tego wspaniałego poradnika! Może komuś się przydadzą